| Hier zijn ze dan... de foto's van onze 'campingtrip to Dranouter 2002'. Jammer genoeg zijn die van de optredens voor een groot deel mislukt (wegens geen filmpjes voorzien voor binnenopnamen). Maar geen nood: er zijn er nog genoeg over voor een klein verslagje... |
Dranouter 2002 - de foto's!
Vrijdag
Rond een uur of 11 vertrokken in Roeselare. Ik zou mijn drie medefestivalgangers (David, Jo, en Wim) ontmoeten in het station van Kortrijk. Proximusgewijs elkaar gevonden toen we een paar meter van elkaar verwijderd stonden, en ook de rest van de reis verliep vlekkeloos...Bij ons vertrek en bij de aankomst in Dranouter hadden we mooi weer (zoals uit de foto mag blijken). Dat zou wel veranderen: op vrijdagavond kreeg het festivalterrein een eerste douche, 
en dat was nog niets in vergelijking met wat de weergoden voor de zondag in petto hadden...
Maar afgezien van wat modder hier en daar viel het allemaal nog best mee, ook al omdat op Dranouter alle hoofdpodia in tenten staan...
Na heel wat besluiteloos rondgeloop toch een plaatsje gevonden om onze tentjes op te zetten... Wim wilde koste wat 't kost naast een groepje jonge meisjes uit het Mechelse staan - niet dat we die zoveel gezien hebben, maar je kent onze Wim hé (en indien niet: lucky you!). Op deze foto ziet Wim er trouwens net uit alsof hij zojuist iets mispeuterd heeft... Maar vraag me niet meer wat. Ondertussen staat Jo buiten wat uit te waaien... 
Eens ons kampeerstekje in orde gemaakt was het natuurlijk tijd om wat optredens te gaan zien... Links zie je een foto van de Hothouse Flowers, een Iers groepje dat een soort brave rock brengt. Andere memorabele momenten van dag 1: Urban Trad: Direct maar van start met een Belgisch folkgroepje... Typische Keltische folk, en tegen de verwachtingen van Wim in vond ik 't wel degelijk goed... Lunascape: Tijdens de soundcheck nogal wat problemen met de microfoon van de zangeres - blijkbaar kon ze maar niet genoeg volume en echo krijgen. Het zag er allemaal nogal onproffessioneel uit, 
maar of dat aan de zangeres of aan de technici lag laat ik in 't midden. Anders wel een heel goed debuut.K's Choice: In tegenstelling tot hun nogal zwakke prestatie op Beach Rock een paar jaar geleden deden Sarah & co het hier op Dranouter wel uitstekend. Ze had er duidelijk zin in, en kreeg het publiek heel makkelijk mee... 
Als afsluiter nog even blijven hangen in de dranktent op de tonen van Lecker Sachen, een duitser die klonk alsof hij wat te veel moezelwijn ophad... maar dat kon van het publiek ook gezegd worden. De tonen (paa-paa pa-pa paaaa) zullen ons eeuwig bijblijven...Ondertussen was het al een uur of 3, en dus gingen we maar slapen... met licht protest van Wim als gevolg, die nog DJ Bob had willen zien. Niemand hield hem tegen, maar zoals op deze foto te zien is, won de slaap het uiteindelijk toch van zijn feestzin. |
Zaterdag
Na een korte maar verkwikkende nachtrust beginnen we aan dag twee (de een al eerder dan de ander). Eerst nog wat ochtendrituelen: een heerlijk warme douche en (voor mij toch) de succesvolle zoektocht naar koffie en croissants, en we komen weer tot leven... Na wat een eeuwigheid leek keerde Wim eindelijk terug van de douches en konden we het festivalterrein weer op. In afwachting van het eerste optreden nog vlug wat eten... en zo zijn we weer klaar voor de optredens van de dag...
White Cockatoo Performing Group: Deze Aboriginals, aangekondigd door een soort super-enthousiaste verkoper die wat deed denken aan een 'announcer' bij een bokskamp, openden in de grote tent. Ze speelden maar liefst 4 keer gedurende de drie dagen (de onderste foto is van later die dag getrokken).
 Als opwarmer mocht een Vlaamse gast even zijn didjeridoo-kunsten demonstreren (foto rechts), en dan was het tijd voor de 'echte' sterren. Voor ons leek elk van hun 'songs' identiek - een didjeridoo, een paar gasten die zongen van "kamajeeee", en de twee dansers die de podiumplanken op hun stevigheid testten (het stof sloeg er uit). Niet dat het saai was: het was integendeel enorm amusant, vooral toen de lead-danser aan de microfoon kwam om een verhaal te vertellen. "Hello, me again. This is song about combing hair. Thank you!". Jaja, bij elk van hun 'songs' hoorde een verhaal. De eerste sigaret, de jacht, een boze geest die kinderen ontvoert... kortom: het leven zoals het is in de jungle van het Northwest Territory. Ze hadden zelfs een song over 'pattatten'.  
Waarmee me meteen terecht komen bij Willem Vermandere, die voor de gelegenheid samen met Harmonie Ypriana de tent kwam afbreken. Geen 'pattatten' (dat hadden dus al gehad), maar er waren uiteraard voldoende andere klassiekers ('Blanche', 'Bange Blanke Man', 'Lat mie mo lopen', ...) om het publiek mee op te zwepen... En daar slaagde hij uiteraard ook wel in. Het was Willem zoals we hem al jaren gewoon zijn (oa van op de Gentse Feesten): eenvoudig, oervlaams, spontaan, ongegeneerd. Tof optreden dus.
Derek: Je weet wel, die van Derek & The Dirt. Soms vergeet een mens ook wel eens dat er in eigen land ook wel wat talent rondloopt. Deze mens bijvoorbeeld, die ons samen met BJ Scott een stevige portie blues/folk-rock met een hoog Stones- en Dylan-gehalte voorschotelde.Ray Davies: Je weet wel, die van de Kinks. Voor het optreden begon waren Wim en David luid "Gimme an A, gimme a B, gimme an X-Ray" aan het scanderen, wat uiteindelijk resulteerde in de slappelach (foto). In ieder geval, zoals je van een 'oude rot' mag verwachten was het optreden fantastisch. Hij had 't publiek enorm goed mee, en deed het volk zot worden met de eerste noten van 'Lola', om dan iets anders te spelen... Klasse. Thé Lau: Je weet wel, de 'god van Nederland'. Hij was ook eens afgedaald, en gaf in de Kleine Concerttent het beste van zichzelf. Als afsluiter wilden David en Wim nog naar de Etnogroove-tent. Not my cup of tea, dus ik vertrok tentwaarts maar bleef hangen bij de theatertent toen ik hoorde dat Lucy Loes (je weet wel, die van "mijn zeekapiting") als special guest opkwam bij Alex & The Dinner Club:. Oostendse vissersleute. Een enorm emotioneel optreden (ze kreeg na één liedje zelfs spontaan tranen in haar ogen), en natuurlijk heel wat meezinger-sfeer. |
Zondag
Een nieuwe dag, een nieuw bakje troost, en bovendien een nieuw t-shirt. Dag 3 begon in ieder geval al goed. Ook het bordje spek met eiers ging er makkelijk in. Hoewel... 4,50€ voor een potje koffie, twee boterhammen en zo'n grote schep gele smurrie. Kan begrijpen dat sommige mensen een kampeervuurtje en pannen meehebben. Maar ja, toch beter dan die ene croissant van 1,50€ van gisteren. En we zijn op vakantie, dus de rekening maken we achteraf wel...Na de stortbui vrijdagavond was het zaterdag heel de dag droog gebleven, dus het terrein lag er opnieuw goed bij. Maar of het nu aan de (regen)dansen van de aboriginals lag, of het gewoon typisch Belgisch was, de weergoden hadden voor vandaag wel iets anders in petto. In de late namiddag begon het oude wijven te regenen (en toen was Patti Smith nog niet eens in aantocht), en de regelmatige vlagen veranderden het terrein hier en daar in ware modder-glijbanen.  Maar dat deed geen afbreuk aan de artiesten die we die dag zagen:Calluna: Een 'meidengroep', maar dan op zijn Schots. Een cello, een harp, een viool en een fluit, waar ze traditionele, maar tegelijk frisse muziek uit te voorschijn toveren. Sukilove: Belgische country-pop groep rond Pascal Deweze (je weet wel, die van Metal Molly en Mitshoobishy Jackson) die tegenwoordig regelmatig op StuBru te horen is met "Make sure my grave=kept clean". Veel covers (de groep zelf heeft nog maar een 6-tal nummers), maar wel goed gebracht.  Mercedes Peón: 
Galicische schoonheid die met haar groep traditionele galicische folk brengt.
Een gaitero (had ik voordien nog nooit van gehoord), een tamboerijn, en diverse andere instrumenten gaan in haar handen een eigen leven leiden. Erg mooi.. en dan heb ik het wel degelijk (ook) over de muziek! De foto's zijn niet echt duidelijk, maar als je eens zo'n gaitero wil zien dan kan je hier kan je een videofragmentje bekijken.Omara Portuondo: Als je Buena Vista Social Club hoort, dan kan het niet mis gaan. Ook de enige vrouw deze Cubaanse oude-knarren-club geeft je het gevoel dat je ontvoerd bent en ontwaakt in het Havana van een halve eeuw geleden... 
An Pierlé: Twee jaar geleden op Werchter gezien, en nu ik de kans had om haar nog eens bezig te zien kon ik die niet laten voorbijgaan. Op weg naar de kleine concerttent kwam ik mijn collega An en haar vriend Peter tegen, die hetzelfde gedacht hadden. Dus samen het kleine-meisje-op-zitbal bewonderd, die opnieuw enorm in goeie doen was.Patti Smith heb ik zelf niet gezien, maar mijn "reisgenoten" waren wel vol lof over dit "rockend manwijf"... Kan me er wel wat bij voorstellen. Ook El Tattoo Del Tigre heb ik moeten missen (vermits An Pierlé met serieus wat vertraging begonnen was), 
maar tegen dan was ik toch te moe om -zoals dat 2 jaar terug op Werchter het geval was- nog veel te dansen.RealOnes: Dan maar samen met de al even vermoeide Wim (zie foto) dit Noors kwintet als afsluiter van de driedaagse marathon zitten bekijken.  David had zich tijdens de soundcheck languit op een bank gelegd en heeft zo ongeveer de hele duur van het optreden geslapen, dus veel zal die er ook niet van onthouden hebben. Vandaar dat we het wel genoeg vonden zodat we in de nachtelijke duisternis maar weer eens terug op zoek gingen naar onze tentjes... |
Maandag
Aan alles komt een eind, zeggen ze dan... dus ook aan deze festival-marathon.
 Met een licht maandagmorgen-gevoel (dat was het immers ook) kwamen we de tent uit om te zien dat we zeker niet als eerste, maar ook niet als laatste ons boeltje bijeen pakten. Eerst wilde Wim bellen naar Annelore (je zal maar verjaren terwijl je vriend de bloemetjes buiten zet). Dat deed hij onder het eten van een appel, kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen (of zoiets). Daarna tentjes afbreken en alles inpakken, nog een laatste groet aan het terrein, en 'back on the train'...
|
