Cactusfestival 2003

Op deze pagina vind je een verslagje van het Cactusfestival te Brugge op 11, 12 en 13 juli 2003. Enjoy!

Cactus 2003 (1)

Presentator van dienst was zoals gewoonlijk de immer olijke Chris Dusauchoit, die het publiek in het licht van de recente legale perikelen aanmaande om aan de buurtbewoners te denken en dus GSM's op trilstand te zetten, in stilte te klappen, en vooral bij het verlaten van het terrein 'vrji stille te zien'. Ook Brugs Schepen van Cultuur Yves Roose wond er in zijn introductie geen doekjes om: de terechte opmerking dat evenementen als de Gentse Feesten, Marktrock of Klinkers ook op de helling komen te staan mocht de rechter in beroep die ene hoteluitbater gelijk geven was slecht één element in de korte maar krachtige toespraak waarvan de boodschap vooral luidde: "laat ons drie dagen muziek maken en ons amuseren!". En dat zullen we geweten hebben.

Spitsafbijter van dienst was Admiral Freebee, die sinds hun introductie als publieksfavoriet op Humo's Rockrally in 2000 nog steeds even puur en onversneden blijft. Een mooi opgebouwde set, waarbij Tom Van Laere na de rustige eerste helft even aan de piano plaatsnam om een rustig stukje te spelen, waarna het optreden in alle hevigheid losbarstte. Kortom: een erg gesmaakte performance van de Belgische Neil Young.

Dan kwam Woven Hand, een akoestische band die een gitaar, banjo, bas en percussie combineert in ietwat folky ritmes. Alleen jammer dat frontman Dave Edwards het allemaal nogal eentonig bracht. Constant dezelfde depri-toon, een hele set lang die stemvervormer die het nog meer deed 'dreunen': het deed de anderzijds muzikaal gevarieerde set weinig eer aan.

Tot slot van deze eerste dag werd het publiek getrakteerd op de jarige Suzanne Vega & Band. Dat deze dame er na 20 jaar nog steeds 'staat' werd al gauw duidelijk: dit is het soort artiest waar je meestal maar een paar liedjes van kan opnoemen, maar waarbij je tijdens een optreden toch heel wat meer blijkt te herkennen. Een erg gesmaakt optreden, mede dankzij de geweldige bassist, die niet alleen prachtige solo's bracht, maar tijdens sommige nummers de geslaagde dubbelrol van publieksopjutter speelde. En Suzanne zelf was ook in goeie doen: los van de vocale kwaliteiten (die o.a. in de a-capella gezongen "Tom's Diner" duidelijk naar boven kwamen) waren ook de paar (veel te weinig) nummers die ze solo bracht duidelijke staaltjes van muzikaal kunnen. Ook qua interactie met het publiek brengt ze het er erg goed van af: ze is zich er duidelijk van bewust dat een live-performance méér moet zijn dan een jukebox. Kortom: een waardige afsluiter voor de eerste festivaldag.

Sfeerbeeldje (1): "Ei meistje,
jen shoekoarde
is oawpen!

Hairyken @ 12/07/2003 11:49 CET

Cactus 2003 (2)

Het concept van het Cactus-festival is al sinds jaar en dag vooral diversiteit: waar de meeste grote festivals tot voor enkele jaren in een bepaald 'hokje' thuishoorden (Rock Werchter, Folk Dranouter, het alternatieve Pukkelpop, ...), heeft men in Brugge steeds geprobeerd om voor elk wat wils te programmeren. Gaande van het beter pop- en rockwerk tot reggae, jazz, blues en salsa, het komt allemaal wel ergens aan bod. Ook de setting heeft iets aparts: het feit dat het in een echt park plaatsvindt geeft het iets gezelligers dan een weide of een groot plein. Al dreigt die gezelligheid wel in het gedrang te komen doordat steeds meer mensen de weg naar Brugge weten te vinden, maar ook daar wordt rekening mee gehouden: de ingang is verlegd van 'de doenkere veste' naar het Bargeplein, waar ook alle eetstands hun onderkomen gevonden hebben.

Dag 2 begon met Jaga Jazzist, een tienkoppige Noorse formatie die een soort experimentele jazz brengt: de klassieke blazers en bass-ritmes worden gecombineerd met electronica en stevige percussie-partijen. Ook de soms bijna cacofonische improvisatie zorgen voor een heel aparte muziekstijl die zelfs op dit vroege uur zeker door het publiek gesmaakt werd.

Dan was het tijd voor de ietwat korte (wegens een half uur te laat begonnen) set van Boz Scaggs, een geslaagde mengeling van door de frontman gebrachtte blankenblues gecombineerd met de swingende jazzstem van de zangeres. Niet echt 'speciaal', maar toch de moeite.

Wel speciaal (of op zijn minst verrassend) was Postmen, een stevige brok old-skool hiphop gecombineerd met reggea-ritmes

die wat doet denken aan Run DMC, al kwam het pas tegen het einde van de set tot een echte interactie met het publiek.

Ook enorm te pruimen was Twinemen (foto), ofte wel de na het spijtige heengaan van Mark Sandman overblijvende leden van Morphine met een nieuwe zangeres. De invloed van Morphine is duidelijk hoorbaar in de sax-en baspartijen, maar de zang en (vooral) de tekst is een stuk minder melancholisch, waardoor dit toch weer iets 'nieuws' is.

Dan kwam het -zeker voor het dansende jonge volkje- hoogtepunt van deze dag: de Stereo MC's: een indrukwekkende set vol heel herkenbare songs, en een pretentieloze ("I'm not gonna tell you to move, you just do what you want") maar toch erg charismatische lead-zanger die door het publiek op handen gedragen werd. Ook de twee (knappe) zangeressen die als ze niet meezongen duidelijk aantoonden dat ze gevoel voor ritme hebben maakten dit tot een set waar de vonken van af sprongen. Pure fire dus, deze uitzonderlijke mengelmoes van hiphop, dance, groove en rock.

De dag werd passend afgesloten door Joe Jackson. Niet het spetterende geweld van zijn voorgangers, maar de eerst overwegend rustige set van deze 'oude rot' mocht er ook wel zijn. Heel wat van zijn populaire nummers ("Is She Really Going Out With Him", "Fools in Love", "It's Different For Girls", ...), afgewisseld met wat minder bekend werk, het was een leuk, gevarieerd optreden dat, bij momenten ook stevig 'rockte', maar vooral een heel groot "ah, dat is ook van hem"-gehalte had.

Werchter had Laurent op bezoek? Cactus ook, maar dan wel Laurent van Arabië :p

Sfeerbeeldje (3):
"I saw a cow lift it's tail
and heard the sound of brass."

Sfeerbeeldje (2): "Werchter had
Laurent op bezoek? Cactus
ook, maar dan wel die
van Arabië :p"

I saw the cow lift it's tail and heard the sound of brass.

Hairyken @ 13/07/2003 11:18 CET

Cactus 2003 (3)

Cactus is a nice place to be. Oók voor mensen met kinderen. Naast de aanwezigheid van een speciale kinderanimatie-area en het voorzien van badges waar de ouders hun naam en GSM-nummer op kwijt kunnen voor het geval hun kleine verloren loopt is ook het gewone terrein uitermate geschikt voor een familliebezoek. Het is namelijk zodanig ingericht dat het deel rechts van en achter de PA nooit een grote mensenstroom te verwerken krijgt, zodat het de ideale plek is om je picknickdeken uit te rollen en er met heel het gezin te gaan zitten. Ook aan de kostprijs wordt gedacht: niet alleen mogen kinderen jonger dan 12 gratis binnen, het systeem dat voor elk leeg drankbekertje tien eurocent wordt terugbetaald aan de desbetreffende stand zorgt ervoor dat de kinderen een leuke bezigheid hebben die voor hen nog iets opbrengt ook. Je ziet dan ook heel de dag door kinderen rondlopen op zoek naar lege bekertjes, en aan het einde van de drie dagen is op heel het terrein geen enkel leeg, vertrapt bekertje te bespeuren. Zowel kind- als milieuvriendelijk dus.

Opener van de slotdag was Wagner Pá & Brazuca Matraca, een Braziliaanse groep die meteen de sfeer zette: ze brengen een soort crossover rock met zuiderse ritmes die een beetje in de richting van Manu Chao neigt. De toon van de dag was onmiddelijk gezet: zuiderse warmte gecombineerd met de betere muziekgenres. Al mocht deze groep pas op het laatst aan de affiche toegevoegd zijn, het publiek had er in ieder geval wel oren naar, en er werd dan ook, ondanks het vroege uur, volop meegedanst. En ook de zon had de boodschap begrepen: die zou heel de dag haar steentje bijdragen aan de zwoele, zuiderse sfeer.

We bleven nog even in Brazilië met Totonho e Os Cabra, een zootje ongeregeld waarvan de bandleden met een soort koebel rond de nek opkomen. Toen halverwege het optreden een geitekop op het toneel verscheen bleek waarom: 'cabra' schijnt Portugees te zijn voor 'geit'. Ook voor de rest van dit optreden - een soort funky, futuristische sound met heel wat percussie - bleek het een pluspunt te Toots & The Maytalls ft. Bonnie Raitt

zijn dat je de Portugese taal machtig bent. Het overgrote deel van het publiek bleef dan ook - jammer genoeg - nogal schaapachtig (of in dit geval dus geitachtig) toekijken terwijl de frontman zijn zegje deed.

Toen was het de beurt aan het eerste hoogtepunt van dag 3: Toots & The Maytals. Als u ooit de kans hebt om deze mens live aan het werk te zien, twijfel dan vooral niet. Deze enorm sterke performer, die anderhalf uur lang het publiek actief bij de set wist te betrekken, breng reggae like it was meant to be: warm, met veel soul en straight from Jamaica! Naast een felgesmaakte "West Jamaica"-versie van "Take Me Home Country Roads" werd het feest helemaal compleet toen hij het liedje "True Love is Hard to Find" bracht in duet met niemand minder dan Bonnie Raitt (foto). Een enorm geslaagd optreden dus.

Daarna ging het richting Guinea met Bembaya Jazz, ofwel jazz met Afrikaanse roots. Vooral het wisselspel tussen de saxofonist en de leadgitarist en de mooie typisch afrikaanse polyfone zangpartijen maken dit tot méér dan traditionele jazz. Wat Ry Cooder met de Cubaanse muziek deed doen deze mensen met de jazz: aantonen dat het een muziekstijl is die ondanks de leeftijd nog steeds lééft en zelfs na al die jaren nog steeds vernieuwend kan zijn.

Het tweede hoogtepunt van deze dag kwam dan weer uit Spanje. Een bende zotte apen, dat is de omschrijving die nog het beste past bij het toepasselijk zo genoemde Macaco. De mengelmoes van Zuiderse Zotte apen zetten zich met drumstel en al tussen publiek te...

Zotte apen zetten zich met drumstel en al tussen publiek te...

ritmes met ska, reggae, rock en nog een hele resem andere stijlen die ze brengen zorgt voor een sfeer waarbij je gewoon niet kan blijven stilstaan. Het publiek liet zich gewillig meevoeren door het aanstekelijk temperament van de zangers, en vooral het mimespel dat dit drietal bij een aantal liedjes ten tonele bracht werd fel gesmaakt. Ook de band mocht er zijn. Vooral de DJ deed verbazen, zeker toen hij tijdens een uitgebreide solopartij zijn talent mocht bewijzen. Twee gewone draaitafels (who needs electronics?) werden onder zijn vakkundig scratchende handen omgetoverd tot een waar genot voor oor én oog: het vinyl vloog letterlijk heen en weer terwijl hij op een virtuose manier beats ten gehore gaf die deden denken aan een reïncarnatie van Jam Master Jay. Het publiek werd er uitzinnig van, en dat had de groep goed begrepen: terwijl na afloop van de set de stagehands begonnen het podium in gereedheid te brengen voor de volgende groep gebeurde iets dat je op geen enkel groot festival meer zal meemaken: de band pakte zelf het drumstel op en begaf zich midden in het publiek, waar ze nog zeker 15 minuten verder hun feestje bouwden. Vooral toen de frontman het publiek deed neerzitten (al was daar eigenlijk niet voldoende plaats voor) om hen te begeleiden tot een immense samenzang kwam de sfeer op zijn hoogtepunt.

Ondertussen was het podium in gereedheid gebracht voor afsluiter en top of the bill Bonnie Raitt. Hoewel de hele dag al in het teken van zuiderse ritmes stond, moest deze rythm & blues koningin zeker niet onderdoen voor het bruisend geweld van haar voorgangers. Met heel veel lof voor de organisatie van het Cactusfestival (volgens haar één van de beste affiches die ze ooit gezien had) en lots of respect voor haar collega-muzikanten begon ze aan ruim anderhalf uur durende set om u tegen te zeggen. Swingende rock'n'roll, afgewisseld met bluesnummers met een haast tot tranen aanzettende emotionele geladenheid, het was de perfecte afsluiter voor deze driedaagse marathon. Qua muzikaal talent mag deze dame er zeker staan: ze speelt niet alleen op een virtuoze manier zowel slide- als akoestische gitaar, ook achter de piano kan ze tippen aan de groten der aarde, al blijft ze er allemaal erg nederig bij (toen ze geen piano op haar monitor kreeg kwam er een spontane "I'm good, but not that good" naar boven). Slechts één minder moment: halverwege het optreden werd Toots er bijgehaald om het eerdere duet nog eens over te doen in een blues-versie, maar Toots had het als reggae-man merkbaar moeilijk om in een blues-key te zingen (of had backstage al overvloedig de Belgische bieren ontdekt?). De spontaniteit waarmee Bonnie hem er echter door hielp maakte veel goed. Dat was trouwens de sfeer doorheen heel haar set: spontaan, oprecht, en zonder scrupules. Kortom: de roodharige Bonnie was de spreekwoordelijke kers op de slagroomtaart die Cactus heet.

Sfeerbeeldje (4): "Gezocht door security:
Bert, die ondanks het verbod op
viervoeters toch zijn hond
Bobje wist binnen
te smokkelen."

Hairyken @ 14/07/2003 17:15 CET