| Kent u mensen die bij Belgacom werken? Ik wel. Twee zelfs. En je mag nu natuurlijk niet veralgemenen, maar het valt me toch op dat die twee wel héél loyaal zijn tegenover hun werkgever. Fait-divers 1: Krijg ik van de ene een paar weken geleden een aanstekelijk enthousiast mailtje, met fantastisch nieuws: Belgacom schenkt elke klant elke maand vijftien minuten gratis beltijd! "Hoera ende hosanna!" dacht ik, "Inderdaad het meest fantastische nieuws sinds lange tijd!" Ik was de slingers, de toeters en de bellen van de zolder aan het halen toen de domper kwam: ah ja, klopt, ik zit al twee jaar niet meer bij Belgacom. Stuur ik die vriend prompt een mail met leuk-maar-niet-voor-mij-maar-toch-bedankt en verder een boel koetjes en kalfjes. Twee weken later kom ik hem tegen, en wat dacht je? Het "Ah, trouwens, hoe gaat het nog met je?" kwam pas na tien minuten "Wat? Niet meer bij Belgacom! Hoe durf je! En hoe kun je nog gelukkig zijn? Heb je de reclame dan niet gezien?" en nog van dat fraais. Fait-divers 2: Ik ben aan het chatten met een andere Belgacomwerknemer. Ik word gebeld, neem op, zet de lopende virtuele conversaties even op pauze en klets een klein uur met een goede vriend van me. Daarna hervat ik mijn chatsessie, en raad 'ns wat de eerste zin was? "Wie was het?" Nee. "Waarom duurde het zo lang?" Try again. "Je moet hem wel heel lang niet gezien hebben?" Ook niet. Maar wel: "Toch via Belgacom, hoop ik?" Nu vraag ik je... Ik begin me dus toch wel vragen te stellen over de manier waarop Belgacom aan klantenbinding doet. En wat mij betreft: "Soms blijf je beter waar je bent"? Nee. Want wie te lang in het eigen nest blijft zit op den duur in zijn eigen vuil. O zo! (En als de concurrentie die slogan gaat gebruiken word ik nog rijk ook.) |
[Vorige: "Lyriek (41)"] [Weblog] [Volgende: "Bushappels of Kerryperen?"]
Belgacomkommer
