| "Politie moet tactvol, beleefd en hoffelijk zijn", blokletterde het afgelopen woensdag nog in het nieuws: een nieuwe beroepscode voor de politiediensten moet een einde maken aan de klachten over het niet altijd respectvolle gedrag van de 'thin blue line' die wordt geacht onze straten veilig te houden cq. maken. Vandaag werd uw dienaar weer eens geconfronteerd met een voorbeeld van de bijzonder tactvolle en hulpvaardige instantie die in de volksmond wel eens schertsend met 'de flikken' aangeduid wordt. Deze keer ging het niet om een beroepsmatige aanvaring, zoals u in een eerder stukje kon lezen, een geval van verkeersagressie door de 'raaikswacht' in het verre Antwerpen of een door onterechte jaloezie geďnspireerde bedreiging van een geüniformiseerd lief-van. Nee, het voorval van vandaag speelde zich af vlak voor de deur van het nederig stulpje van uw dienaar, in het stadscentrum van Roeselare. Een kleine situatieschets: voor de genoemde deur bevindt zich een laad- en loszone, zodat niet alleen de winkelende medemens, maar vooral de bewoners makkelijk even kunnen stoppen om allerhande goederen uit dan wel in te laden. Althans: dat is de theorie, want in de praktijk wil een verwarde bestuurder deze zone wel eens als gewone parkeerplaats bezigen. Maar geen nood: aan de overkant van de straat kan u desgevallend de auto ook nog op het brede kerkpleinplankier kwijt - zij het op een minder legale, maar gezien de korte duur geenszins obstructieve manier. Deze parkeerproblematiek indachtig beperkt uw dienaar zijn vierwielersgewijze Colruytbezoeken tot een halfmaandelijks gebeuren, waarbij heel wat diepvriesproducten op het boodschappenlijstje staan. En die mag je uiteraard niet laten ontdooien. De geijkte procedure is dan ook: met boodschappen naar huis, alles eerst in de lift laden, om dan in één keer boven alles snel weg te kunnen steken. Dat lukt over het algemeen erg goed: in minder dan 10 minuten is de klus geklaard en tuft uw dienaar al weer richting garage. Maar vandaag voltrok zich dus een enigszins aangepast scenario. De eerste etappe (boodschappen in de lift zetten) was net achter de rug toen uw dienaar benaderd werd door een arm der wet die noch de eerder genoemde gedragscode, noch de Nederlandse taal onder de knie bleek te hebben. Het begon met een gesnauwde vraag "magge gie ier stoan?", en hoe ik ook probeerde vriendelijk uit te leggen dat ik toch onmogelijk mijn boodschappen onbewaakt kon achterlaten, de enige respons was: "j'et de keuzé vintje, je goa nu jenotto vrzetn, of je krieg ne proces". Nog een geluk dat, net toen de almachtige 'mec d'arme' zelfgenoegzaam verdwenen was nadat ik zuchtend achter het stuur plaatsgenomen had, de bestelwagen die al meer dan twee uur op de laad- en loszone stond eindelijk wegreed... |
[Vorige: "Lyriek (34)"] [Weblog] [Volgende: "Idolen..."]
De politie, uw vriend?
