| "Ach, je zal het ook wel overleven." Kent u die uitdrukking? "Ach, je zal het ook wel overleven." Dat zegt men wel eens tegen iemand bij wie tegenslagen of moeilijke momenten op zijn levenspad terecht komen. En terecht: afscheid van een geliefde, moeilijke keuzes vol onzekerheden, andere mensen die lelijk doen of het vertikken om een ander zijn vrijheid te gunnen, het hoort allemaal bij de mindere kantjes van het leven, maar de constante daarin is dat het leven toch maar gestaag blijft voortkabbelen. Dat is maar goed ook, anders zou deze planeet waarschijnlijk al lang even doods zijn dan eender welk andere brok steen waarmee het universum gevuld is. Bij deze gedachtengang dringt zich echter de vraag op of overleven op zich wel volstaat. Immers: hoeveel mensen zijn er niet die, soms na decennia geploeter om toch maar te overleven, ineens besluiten om er toch maar mee te kappen en zichzelf van het leven te beroven? Of hoeveel mensen zuchten en kermen niet onder de last van armoede, oorlog, onrecht, ziekte of iets dergelijks? Het is duidelijk dat veel mensen wel óverleven, maar zoals de uitdrukking het zegt: ze hébben geen leven. En daar komen we aan de kern van de zaak: de term 'overleven' impliceert een soort constante strijd. The "struggle of life", zeg maar. Dat heeft te maken met een puur instinctief verlangen om te blijven ademen, om je aan te passen aan ontberingen zodat je steeds weer verder kan, zonder oog te hebben voor de kwáliteit van het leven. Evolutionisten noemen dit "survival of the fittest": in die wrede, onherbergzame wereld overleven enkel díe wezens die in staat zijn om alles te doorspartelen. En dat maakt veel mensen hard en ongevoelig, ook en vooral tegenover zichzelf: ze leven enkel nog voor het leven zelf en beschouwen hun constante strijd als een soort 'overlevingsdrang'. Wat zo'n mensen echter vergeten is dat het menselijk bestaan ook nog om léven draait. Niet het al maar verder ploeteren naar één of ander, vaak onbereikbaar, doel, maar eenvoudigweg geníeten van het leven. En daar is - in tegenstelling tot óverleven - echt niet zo veel voor nodig. Vaak zit het zelfs in een heel klein hoekje: de pracht van een mooie zonsondergang, de glimlach van een geliefde, het gevoel van geborgenheid en veiligheid die een intense knuffel je kan geven, de geur van gras na een regenbui, de frisse herfstlucht die je neus prikkelt, zelfs de stramme schouders na een avondje sporten of het gevoel van regen die in bakken op je neerklettert: het zijn stuk voor stuk dingen waar je helemaal niet voor hoeft te ploeteren maar die je, als je er alleen maar oog voor hebt, wel het gevoel geven dat je lééft. En dat leidt er niet alleen toe dat je er innerlijk beter van wordt, je krijgt er ook een grotere waardering voor het leven op zich door, wat je niet alleen een levend, maar ook mensenlijk wezen maakt. Kortom: hoewel overleven inderdaad de sleutel is voor het voortbestaan van het menselijk ras, is écht leven veel belangrijker, want dat is de sleutel tot het voortbestaan van de menselijkheid. |
[Vorige: "Lyriek (18)"] [Weblog] [Volgende: "..."]
Over leven
| Wauw... Ik neem je conclusie meteen op in mijn citatenboek! Tx! |
| Nog zo iets dat je zulke situaties al eens hoort: 'Jij hebt problemen? Er zijn er zo veel met veel meer probelemen dan jij! Waar maak problemen van.' Dat heb ik al veel gehoord. |
