| Het is alweer voorbij, die drie daagjes Dranouter. Het was leuk, en voor een keer ben ik niet doodop na zo'n festival (maar dat zal wel aan het slapen in een echt bed en genieten van een echte douche liggen, denk 'k). Noemenswaardige momenten van dag 3 waren -uiteraard- de nimmer vervelende Arno, die ook in Dranouter het publiek volledig mee kreeg, maar vooral Laïs, die compleet a capella bewees dat ze met slechts 3 stemmen tot veel méér in staat zijn dan het veelkoppige Scala. Niet alleen zijn deze 3 schoonheden, die voor de gelegenheid in een soort K3-achtige baljurken opkwamen, perfect op elkaar ingezongen, de show werd voor de gelegenheid ook nog eens opgeluisterd door enkele 'special guest stars'. En dan heb ik het niet over Ludo Vandeau, die zoals aangekondigd bij enkele liedjes de mannelijke vocalen verzorgde. Het feest werd namelijk ook nog aangevuld door een beatboxende Flip Kowlier én bovendien werd het publiek getrakteerd op een uitgebreide versie van het surrealistische "Swedish Designer Drugs" van en mét Daan Stuyven himself. Nogal wat anders dan de kwezelachtige "she fucking hate me"'s van Scala! |
[Vorige: "Mars en Venus"] [Weblog] [Volgende: "Folk"]
Alweer gepasseerd...
