[Vorige: "All over now..."] [Weblog] [Volgende: "Qui? Wit?"]
"We zijn bezorgd om je." Hoe vaak heb ik die woorden al niet gehoord? Ik denk dat ze bedoeld zijn als een uiting van liefde en genegenheid, maar voor mij klinkt het keer op keer als een bevel om mezelf te 'gedragen'. Zo begint het: die druk die heel vroeg al op je geest gezet wordt doordat je bedolven wordt onder hopen en hopen van bezorgdheid. Als je pech hebt begint het al bij je ouders, van zodra je geboren bent. Naarmate je ouder wordt zijn het leraars, vrienden, en uiteindelijk zelfs complete onbekenden die altijd maar meer van hun bezorgdheid op jouw schouders gooien, als kluiten aarde die op je gesmeten worden. Het houdt slechts op als je eronder bedolven bent, als je 2 meter aarde boven je hebt.
Ik wil niet dat mensen zich zorgen om me maken. Ik wil niet dat de gemoedsrust van anderen afhangt van mijn eigen dwaalwegen. Hoe kan ik in godsnaam mezelf zijn als ik mij steeds weer moet voortbewegen over het mijnenveld van andermans verwachtingen en vrezen, terwijl ik me bij elk stapje moet afvragen of er niet iemand bezorgd door zou kunnen worden? En waar maken ze zich eigenlijk zorgen over? Mijn welzijn? Vind ik moeilijk te geloven...
Weet je wat het is? Misschien zijn ze eerder bang dat ik zal ontsnappen. Dat ik op de één of andere manier door de mazen van het net zal weten te glippen en erin zal slagen een leven te leiden dat géén blinde aanvaarding inhoudt van hun orde, hun macht en vooral hun smakeloze leegheid. Dat ik het toch zal aandurven anders te blijven dan de anderen, dat ik zelfs zal weten te overleven zónder daarvoor in hun duidelijk omschreven gareel te moeten lopen. Want telkens wanneer iemand daarin slaagt, dan voelen al die verdomde jaknikkers zich toch een heel klein beetje voor schut gezet.
Doorheen de hele menselijke geschiedenis heeft bezorgdheid nooit één enkele milliseconde verschil gemaakt. Zorgen zijn iets van jezelf. Ze zijn een uiting van een diepgewortelde onzekerheid, een gevoel dat zo diep zit dat je het zelf niet eens herkent. "Heb ik wel gedaan wat ik kon?", "Is het niet mijn fout?", "Kan ik er zelf iets aan doen?". Door dergelijke vragen vol zelfbedrog pin je je eigen onzekerheid vast op iemand anders, terwijl je je egoïstisch verlangen naar zelfvertrouwen verwart met liefde. Ik ben er zelf niet immuun voor. Ik voel zelf die drang als iemand waar ik van hou iets doet dat tegen mijn principes in gaat. Maar ik kan hun leven niet leven, net zo min als een ander het mijne kan lijden. Het enige wat ik kan doen is zwijgen, in de hoop dat we, na bevrijd te zijn van de last van andermans bezorgdheid, echt kunnen beginnen leven. |
Wow, al 7 eitjes!
Dat is iets om 'bezorgd' over te zijn zeker?
:-) |
egg@work @ 18/03/2003 20:29 CET
| by the way: is dat met opzet in de laatste zin dat je lijden met ij zet? of een gewoon typfoutje? |
egg@work @ 18/03/2003 20:32 CET
egg@work @ 18/03/2003 20:32 CET
Hairyken @ 18/03/2003 20:55 CET
u u u... das nie nodig hoor :) (zeg maar meneer... grapje)
is't nu met opzet of nie? |
egg@work @ 18/03/2003 21:55 CET
| Dat mag je zelf uitmaken... Vraag een schrijver nooit om het hoe en waarom... |
Hairyken @ 18/03/2003 22:05 CET
| Uh - wacht tot je zelf kindjes hebt. - Probeer dan maar eens niet 'bezorgd' te zijn |
Papa @ 24/03/2003 04:46 CET
